FacebookTwitter

Ερμόλαος Λινάρδος

Επίτιμος Σχολικός Σύμβουλος

Γενικός Γραμματέας της ΠΟΠΣ

 

Κορυφαία μνήμη του Έθνους και πάντα επίκαιρη είναι η Επανάσταση του 1821.

Στο άρθρο μας αυτό δεν θα σταθούμε στη λάμψη του πυρπολητή που ανάγκασε την Ευρώπη να στρέψει τα μάτια της στην Ελλάδα του ’21, ούτε στο θάμπος του Μεσολογγίου ή στην απίστευτη ανδρεία των πολιορκητών της Τριπολιτσάς, ούτε στον Ιερό Λόχο, στην αυτοθυσία του Διάκου και του Παπαφλέσσα, ούτε στην Κρήτη, στα Σφακιά που έβγαλαν κλέφτες αμέσως μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης.

Θα περιοριστούμε να εξάρουμε το πνεύμα της Εθνεγερσίας, από το οποίο αντλεί δύναμη ο νεότερος Ελληνισμός και το οποίο αποτελεί σπουδαίο παράγοντα επιβίωσής του, μέσα σ’ ένα νέο κόσμο με νέες συνήθειες και νέα συνθήματα.

Στο 1821 έγινε τούτο το μοναδικό: σμίξανε η παράδοση με την πίστη και τ’ άρματα με τα γράμματα.

Στον αγώνα έλαβε μέρος ένα πλήθος από αυτόνομους και ποικίλους σε νοοτροπία και προέλευση ανθρώπους, επώνυμους και ανώνυμους, που όμως δεν κινήθηκαν από ταξικά και οικονομικά ελατήρια, αλλά από πνευματική και ψυχική έξαρση, από το ακατάλυτο κίνητρο της ηθικής και κοινωνικής ελευθερίας, από τη δύναμη εκείνη που κάνει τον άνθρωπο να ξεπερνά τα όρια της φύσης και να μπαίνει στο χώρο της ιστορίας.

Όταν έφτασε η ευλογημένη ώρα, η ελληνική ευψυχία, ο ηρωισμός και η αυτοθυσία των αγωνιστών της εθνεγερσίας ξαναζωντάνευαν όμοια κατορθώματα ένδοξων προγόνων, ώστε ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός να ψάλει σ’ ένα τετράστιχο του Ύμνου στην Ελευθερία:

«Ω τριακόσιοι σηκωθείτε

και ξανάρθετε σε μας

τα παιδιά σας θελ’ιδείτε

πόσο μοιάζουνε μ’ εσάς»

Έκθαμβος ο SHELLEY αναφωνεί για το 1821 σε ένα δράμα λυρικό με το όνομα «HELLAS»

«Και η Ελλάς που είναι πεθαμένη αναστήθηκε.

Ο μέγας αιών του κόσμου αναγεννάται.

Τα χρυσά χρόνια επανέρχονται…

μία λαμπροτέρα Ελλάς υψώνει μακράν τα όρη της υπεράνω γαληνιοτέρων κυμάτων.

Ω, μη γράφετε πλέον την ιστορίαν της Τρωάδος….νέαι Αθήναι θα ανατείλουν».

Κι όμως, λίγα μόλις χρόνια πριν την Επανάσταση, πολλοί Ευρωπαίοι, που είχαν αγαπήσει την αρχαία και τη μεσαιωνική Ελλάδα, μέσα από τις κλασσικές σπουδές τους στα γυμνάσια της Εσπερίας, είχαν πιστέψει πως η πατρίδα μας ήταν νεκρή πια και ο λαός που κατοικούσε επάνω στα ερείπια του αρχαίου μεγαλείου, δεν είχε καμία σχέση με τους κλασσικούς δημιουργούς του.

Δέκα μόλις χρόνια πριν την επανάσταση του 1821, ο φιλέλληνας BYRON κουνώντας με θλίψη το κεφάλι του έγραφε πως η Ελλάδα: «Ψυχρά και γλυκεία, μικρά και ωραία, ενέπνεεν φρίκην, διότι δεν είχε πλέον ψυχήν, διότι δεν ήτο ζωντανή».

Την ίδια εποχή ο φοβερός μισέλληνας PAUW διαλαλούσε στην Ευρώπη:

«Ο λαός ούτος…δεν είναι πλέον ή ουτιδανόν βάρος της γης, και η αισχύνη των προγόνων τους, ων ποδοπατεί τους τάφους χωρίς να τους γνωρίζει».

Και αυτό ο ρομαντικός φιλέλληνας CHATEAUBRIAND απογοητευμένος έγραφε στο βιβλίο του: «Οδοιπορικό από Παρισίους μέχρις Ιεροσολύμων», «πως η Ελλάδα δε ζει. δεν είναι παρά μία γεωγραφική έννοια, ένα ιστορικό όνομα».

Πόσο βιάστηκαν όμως όλοι τους. Πού να φανταστούν πως μετά από λίγα χρόνια στην πρόσκληση του «Λεωνίδα» θα φώναζαν «παρόν» ο Διάκος στην Αλαμάνα, ο Ανδρούτσος στη Γραβιά, ο Κανάρης στα Ψαρά, ο Κολοκοτρώνης στα Δερβενάκια, ο Καραϊσκάκης στην Αράχωβα, ο Παπαφλέσσας στο Μανιάκι και τόσοι άλλοι γνωστοί και άγνωστοι ήρωες σε κάθε ελληνική γωνιά.

ΤΙ ΗΤΑΝ ΟΜΩΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΥΝΕΤΕΛΕΣΕ ΣΤΗ ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΗΣ ΦΥΛΗΣ ΜΑΣ;

Ποιοι παράγοντες επέδρασαν, ώστε επί τέσσερις αιώνες κατευθυντήρια γραμμή σ’ ολόκληρη την ελληνική σκέψη να είναι η προετοιμασία- υλική, ψυχική, πνευματική, ηθική, πολιτική- του μεγάλου ξεσηκωμού;

-Πρώτος παράγοντας που έπαιξε από την αρχή αποφασιστικό ρόλο στη συμπεριφορά των υπόδουλων ραγιάδων απέναντι στο δυνάστη ήταν η πίστη ότι «όπως ήταν θέλημα Θεού η Πόλη να τουρκέψει», έτσι ακριβώς ήταν και θέλημα Θεού να ελευθερωθεί το Γένος».

Το πικρό παράπονο του λαού μας για τη χαμένη Βασιλεύουσα ο άγνωστος τραγουδιστής το έκανε θρηνητικό μοιρολόι, το γνωστό τραγούδι «της Αγιά Σοφιάς», το έκλεισε μέσα σε ένα δίστιχο, που έκρυβε μέσα του τους πόθους και τα όνειρα του Ελληνισμού:

«Σώπασε κυρά Δέσποινα και μην πολυδακρύζεις,

Πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά σου είναι».

Την πίστη του αυτή ο λαός τη βάζει μέσα στα τραγούδια του και μάλιστα στους «Θρήνους» του για την Άλωση, που αν και «Θρήνοι» όμως ο καθένας τους δεν καταλήγει στην απελπισία, αλλά αντίθετα σε όλους βλέπουμε να σιγοκαίει το φως μιας ελπίδας για την ανάσταση του Γένους μας.

«Μη κλαις, μη κλαις Αι-Γιάννε μου και δερνοκοπισκάσαι (τραγουδάει ο Πόντιος λυράρης)

-Η Ρωμανία πέρασεν, η Ρωμανία πάρθεν.

-Η Ρωμανία κι αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο».

 

Ο Κοραής γράφοντας από το Παρίσι στις 22 Απριλίου 1803 στους Σουλιώτες, υπενθυμίζει ότι «Ο Θεός ποτέ δεν αφήνει αβοήθητους εκείνους, όσοι πολεμούν υπέρ της πατρίδος των και προτιμούν τον θάνατον παρά την δουλείαν.»

Ο Γέρος του Μωριά, δεν κουράζεται να επαναλαμβάνει, όσες φορές του δίνεται η ευκαιρία, ότι: «Ο Θεός έδωσε την υπογραφήν διά την ελευθερίαν της Ελλάδας και δεν την παίρνει πίσω».

Με την ίδια πίστη στην αμετάκλητη απόφαση του Θεού να ελευθερωθεί το Γένος, είναι διαποτισμένος και ο στρατηγός Μακρυγιάννης, ο οποίος γράφει με τα «απελέκητα» γράμματά του, όπως τα έλεγε, ότι η απόφαση του Θεού του δίκαιου ήταν «ν’ αναστήσει τους πεθαμένους Έλληνες…να ματαειπωθεί Ελλάς, να λαμπρυνθεί αυτήνη και η θρησκεία του Χριστού».

-Με τις συνεχείς εξεγέρσεις οι υπόδουλοι Έλληνες σχημάτισαν βαθμιαία μία νέα πεποίθηση, που έπαιξε σημαντικό ρόλο στο σχεδιασμό και την εκτέλεση της Επανάστασης του ’21. Είναι η πίστη ότι το Γένος, αν θέλει να ελευθερωθεί, πρέπει να στηριχθεί μόνο στις δικές του δυνάμεις. Από τους ξένους δεν έπρεπε να περιμένουν τίποτε, αφού αυτοί ενδιαφέρονταν μόνο για τα δικά τους συμφέροντα και δεν νοιάζονταν καθόλου για τους καημούς και τα όνειρα των δυστυχισμένων ραγιάδων.

Την πρώτη τους έκφραση βρίσκουν αυτές οι ιδέες στα τραγούδια του Ρήγα και στους στίχους των φίλων και ομοϊδεατών του:

«μην ελπίσωμεν εις ξένους αλλά μόνον στην ανδρείαν και Ελλήνων την καρδίαν…»

-Ένας άλλος παράγοντας, που έπαιξε αποφασιστικό ρόλο, τόσο στην προετοιμασία, όσο και στην επιτυχία της Επανάστασης, ήταν η ομοθυμία των Ελλήνων, η σύμπνοια, η κοινή διάθεση για το μεγάλο αγώνα. Ήταν με άλλα λόγια η κοινή συνείδηση της αναγκαιότητας της επανάστασης, που οδηγούσε σε ταυτότητα ιδεών, σκέψεων και επιθυμιών.

-Πέρα όμως και πάνω απ’ όλους τους παράγοντες και συνισταμένη αυτών, στέκεται ένας και μοναδικός σε βαρύτητα συντελεστής του θαύματος του ’21, είναι η συνείδηση της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ. Το βίωμα της Ελευθερίας, όπως εκφράζεται αυτή στα κλέφτικα τραγούδια, που μιλώντας αλληγορικά, πότε για τη «Λαφίνα» και πότε για τον «περήφανο αητό» προσπαθούν, γεμίζοντας με λεβεντιά και ανδρικό ήθος τις καρδιές των υπόδουλων, να αναστήσουν το πνεύμα των αρχαίων ηρώων στον αγώνα εναντίον των Τούρκων.

Ο Ελληνισμός με το πάντοτε ζωντανό πνεύμα της φυλής μας διαμόρφωσε το ιδανικό της μεγάλης ιδέας, μέχρις ότου έκαμε τις νέες εξορμήσεις για την ενσωμάτωση ελληνικών τμημάτων στον εθνικό κορμό κατά τους απελευθερωτικούς πολέμους του 1912-13.

Το ίδιο πνεύμα έλαμψε και πάλι και επιβεβαιώθηκε με τον υπεράνθρωπο δυναμισμό της υπεράσπισης της ελληνικής ελευθερίας κατά το 1940-41 και στην Εθνική Αντίσταση.

Εμείς ως Έλληνες αλλά ζωντανοί φορείς ιστορίας τριών χιλιάδων ετών, έχουμε υπέρτατο χρέος να διαφυλάξουμε την ιστορία μας αυτή, που χαράζει αλάνθαστα τη φυσιογνωμία μας και την ιδιοτυπία μας.

Έτσι μόνο είναι δυνατό να επιτύχει ένας λαός την πρόοδό του, εφόσον παράλληλα θα προσπαθεί να δημιουργεί το νέο σύμφωνα με τη φύση του, τη ζωή του και την εθνική του παράδοση.

Σήμερα αν και φθάσαμε σε παγκόσμιες νέες καταστάσεις, αλληλεπιδράσεις και αλληλεξαρτήσεις πολιτικές και οικονομικές, όμως ο Ελληνισμός θα υποχρεωθεί για την επιβίωσή του, τη διάσωση της εθνικής του υποστάσεως και τη διατήρηση του ελληνικού χαρακτήρα του να αγωνίζεται σκληρά, αντλώντας δυνάμεις από το ελληνικό πνεύμα και την ελληνική ιστορία του.

Επικοινωνία

Τροίας 43 & Πατησίων, 1ος ΌΡΟΦΟΣ,

Στάση Αγγελοπούλου, ΑΘΗΝΑ 112 57

τηλ: 2108811187, Fax: 2108819035

email: omopolit@otenet.gr

Που Βρισκόμαστε

Go to top